Günlük konuşma dilinde veya resmi işlemler esnasında sıklıkla kullandığımız “birinci derece akraba” ya da “ikinci derece akraba” gibi tanımlamalar, aslında hukuk mevzuatımızda yer almıyor. Türk Hukuk Sistemi’nde akrabalık ilişkileri aile hukuku gibi alanlarda dereceyle sınırlandırılmaz. Hukukumuzda derecelendirmenin yapıldığı tek alan Miras Hukuku’dur.
Ancak burada da sanılanın aksine “akrabalık derecesi” değil, “mirasçılık derecesi (zümre sistemi)” esastır.
Türk Medeni Kanunu’na göre yasal mirasçılar belirli bir sıraya (zümreye) göre belirlenir. Bu sistemde üst derecede mirasçı bulunması, bir alt derecedekilerin miras almasını engeller:
Miras Hukuku denilince akla gelen en kritik soru şudur: “Madem eş 1., 2. veya 3. derece mirasçı arasında sayılmıyor, o halde eş mirasçı değil mi?”
Eşin durumu bu derecelendirmeden tamamen farklıdır. Sağ kalan eş her koşulda mirasçıdır.
Eş, derecelendirme sıralamasına numara alarak girmez çünkü mirasın kiminle paylaşılacağına bağlı olarak her zümreyle birlikte mirasçı olabilir. Sadece birlikte mirasçı olduğu zümreye göre miras payı oranı değişir:
Günlük hayatta “eş ve çocuklar 1. derece akrabamdır” şeklinde yapılan kulaktan dolma açıklamalar, hukuki bir tanımdan ziyade pratik bir yakıştırmadan ibarettir. Miras Hukuku dışındaki hiçbir hukuk alanında akrabaların derecelendirilmesi gibi bir uygulama bulunmamaktadır.