Ankara, Kavaklıdere, Bülten Sokak’ta uzmanlık bölgesi çalışmalarına başlayalı beş ay olmuştu.
Sabah erken saatlerde bina görevlileri ve iş yerlerini açmaya girişen esnafla sohbet ediyordum, iki haftada bir posta kutularına el afişleri dağıttırıyordum, ilanları takip etmeye çalışıyordum, bölgemdeki iş yerlerinde (otel, kafe, restoran, market vb.) vakit geçirmeye, onların müşterileri olmaya çalışıyordum.
Derken 2014 yılının ekim ayında bir sabah bölgemdeki bir apartmanın arka cephesindeki bir balkonda ofisimin kıdemli danışmanlarından birisinin kiralık brandasını gördüm.
Evet, bölgemde herkes benimle çalışmak zorunda değildi; evet, orası o danışman ağabeyimin zaten geçmişte de ilgilendiği bir mülk olabilirdi; sorun başkaydı.
O dairenin içinde bir kiracının oturduğundan ve yakın zamanda boşaltacağından haberim olamamıştı.
Geçmişteki beş ayımı düşündüm. Aynı şeyleri yapmaya devam etsem dahi, önümüzdeki beş yılda da sanki bu tip durumlardan haberdar olamayacağımı hissettim.
Sorunu anlamaya çalıştım. O evin sahibi beni tanımıyordu, o evdeki kiracı beni tanımıyordu, daha kötüsü ben onları tanımıyordum.
Bina görevlisini tanıyordum ama ya bana söylemeye gerek duymamış ya onun da haberi olmamış ya da başka bir sebepten bana bilgi gelmemişti.