Eşinin vefatının ardından günlük ihtiyaçlarını karşılaması ve manevi destek sağlaması karşılığında 83 parselde kayıtlı taşınmazının hissesini torununun üzerine geçiren dede, verilen sözlerin tutulmadığını belirtti. Torununun kendisiyle ilgilenmediğini, hastalandığında hastaneye dahi gelmediğini ve bayramlarda elini bile öpmediğini dile getiren yaşlı adam; sözleşmenin feshi ile tapu devrinin iptali için mahkemeye başvurdu.
Yerel mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesi’nin (BAM) dedeyi haklı bulmasının ardından dosya temyiz edilerek Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’ne taşındı. Dairenin bozma kararı üzerine BAM ilk kararında direnince, son sözü Yargıtay Hukuk Genel Kurulu söyledi.
Dosyayı inceleyen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, oy birliğiyle dedeyi haklı bularak emsal niteliğinde bir karara imza attı. Kararda, ölünceye kadar bakma sözleşmesinin sadece barınma ve beslenme gibi maddi unsurları değil, manevi desteği ve ilgiyi de kapsadığı vurgulandı.
Genel Kurul kararında; bakım alacaklısının sözleşme anında özel bakıma muhtaç olmasının şart olmadığı ifade edilerek şu ifadelere yer verildi:
Bu kararla birlikte, ölünceye kadar bakma sözleşmesiyle taşınmaz devri alan kişilerin yalnızca maddi değil, bayram ziyareti ve hastalıkta arayıp sorma gibi manevi sorumluluklarını da yerine getirmek zorunda olduğu yargı kanadıyla netleşmiş oldu.